Platform GRAS CBK presenteren

STAAT IN GRONINGEN

Kunst en architectuur in Stad

vergroot

Scherven brengen geluk

  • Door: Natalja Oosterbaan
  • In: Straatmagazine De Riepe
  • Plaats en datum van uitgave: Groningen

Al ruim 17 jaar loop ik op mijn weg naar huis langs Station Noord in Groningen. Al die jaren lachen mozaïekwezentjes me toe vanaf de betonnen peilers van het viaduct. Al lopend heb ik zicht op de spoorrails en denk nog af en toe aan de studente Anne de Ruyter de Wildt, die hier in 1997 werd vermoord langs het spoor. Het duurde drie jaar voordat haar moordenaar gevonden werd, met hulp van onder andere Peter R. de Vries en – toentertijd nog relatief nieuw – DNA-onderzoek. Een door drank en drugs bedwelmde junk had haar gewurgd.

In deze periode ervoeren Stadjers het gebied rond Station Noord als erg onveilig. Niet alleen omdat de moord er één was in een serie van zeker zeven op jonge vrouwen in dezelfde omgeving, maar ook omdat de grijze betonkolos waar deze laatste moord zich had afgespeeld er 's avonds verlaten en slecht verlicht bij lag. De trapportalen die naar de hoger gelegen perrons leidden, vormden bij tijden onveilige hangplekken. Lange tijd had er een echt stationsgebouwtje op deze plek gestaan met een karakteristieke ijzeren loopbrug, toen nog 'Groningen halte SS' genoemd. Rond het begin van 1970 werd aangevangen met het ophogen van sporen in de stad, om de doorstroom van verkeer te bevorderen. Ook het mooie Noorderstationnetje moest eraan geloven, en werd in 1973-'74 vervangen door het huidige verhoogde spoor.

Na de moord op Anne de Ruyter de Wildt zijn er verbeteringen doorgevoerd om het Noorderstation veiliger te maken. In 2007 zijn nieuwe trappen gebouwd aan de buitenkant van het station. De oude, sjofele trappenhuizen zijn omgebouwd tot ateliers. Ook werd er in 2000 een kunstwerkserie aangebracht op de betonnen peilers van het stationsviaduct. Ik was verrast te lezen dat de mozaïekwerkjes die ik zo vaak gepasseerd heb, een kunstwerk vormen ter nagedachtenis aan Anne de Ruyter de Wildt. Kunstenaar Hans van Bentem noemde het werk ‘Scherven brengen geluk’. Hij gebruikte de scherven die Anne tijdens haar leven verzamelde om er uiteindelijk zelf ooit een mozaïek van te maken, en verwerkte ze in een serie mozaïek-patronen die verwijzen naar haar denkwereld en geloof in een betere wereld.

Ook de buurtbewoners van het Noorderstation werd gevraagd een steentje bij te dragen aan de mozaïeken, en de door hun aangeleverde scherven van kopjes, schoteltjes en tegeltjes zijn ook door Van Bentem in de panelen verwerkt. In het midden van de panelen zijn handgemaakte keramische objecten van de kunstenaar aangebracht, zoals grimassende planeten, een lachende zon met wolken op haar hoofd, de aardbol met een vallende traan, een boom met een gezichtje, een vredesteken. Allen zijn weergegeven tegen een achtergrond van gekleurde scherven die in hun abstractie aan de droomachtige en verhalende vormen van Aboriginalkunst doen denken: vibrerend, kleurig en decoratief.

De Aboriginals hadden van oudsher geen schrift en verbeeldden met hun schilderingen op natuurplekken of rotsen mythische verhalen over wat ze de Droomtijd noemden: de periode voordat de wereld vorm kreeg en onze voorouders de wereld creëerden. Ook waren hun schilderingen vaak een soort landkaart die belangrijke geografische locaties of heilige plekken weergeven, en werden zij gebruikt om in contact te komen met overledenen. Wellicht kunnen we de kunstwerken van Hans van Bentem als Groningse droombeelden opvatten, die de verbinding met Anne de Ruyter de Wildt levend houden.

Lees meer

logo logo logo

Platform GRAS en het CBK Groningen bieden u deze website aan. Met dank aan de Gemeente Groningen.
Colofon | Proclaimer