Platform GRAS CBK presenteren

STAAT IN GRONINGEN

Kunst en architectuur in Stad

vergroot

Groninger Stadsmarkeringen

  • Door: Natalja Oosterbaan
  • In: Straatmagazine De Riepe
  • Plaats en datum van uitgave: Groningen

Wie heeft niet minstens één van de vreemde en intrigerende stadsmarkeringen gezien bij het verlaten of terugkeren naar de stad? Waarschijnlijk weinig van ons. En wie heeft zich niet eens afgevraagd waar ze precies voor staan?

Naar aanleiding van het 950-jarig bestaan van de stad Groningen in 1990 kwam Frank Mohr, bekleder van verschillende bestuurs- en adviseursfuncties met betrekking tot beeldende kunst in de stad, met het plan om een aantal nieuwe en moderne stadsmarkeringen te plaatsen. Deze nieuwe en alternatieve stadspoorten zouden minstens vijftig jaar moeten blijven staan. De Gemeente was enthousiast en ondersteunde het plan. De Poolse Daniël Liebeskind, die zowel beeldend kunstenaar als architect, musicus en wiskundige was, werd gevraagd om een masterplan te ontwerpen.

Uitgangspunt hiervoor was de naam Cruoninga, zoals de stad als eerste schriftelijk was vastgelegd in een giftbrief van de Duitse keizer Hendrik III, in 1040. Het masterplan zelf kreeg de naam ‘ The Books of Groningen’. Het plan werd vormgegeven als een uit twaalf zware aluminiumplaten opgebouwd boekwerk, waarvan de verbindingsbouten eerst losgeschroefd moesten worden om de inhoud ervan te kunnen lezen. Op basis van elk van de negen afzonderlijke letters van Cruoninga koos Libeskind vervolgens acht kunstenaars uit verschillende disciplines, waaronder een choreograaf, een historicus, toneelschrijver, kunstenaar, econoom, architect en een filosoof, die zich met de afzonderlijke stadsmarkeringen dienden te gaan bezighouden. Zij stonden symbool voor de diversiteit van de Groningse bevolking en voor de internationale betrekkingen tussen mensen van verschillende disciplines, in de wereld van de toekomst.

In totaal werden er 9 stadsmarkeringen gebouwd, langs de stadsrand en de uitvalswegen naar de stad en één op het Martinikerkhof. Een rondrit langs alle markeringen is zo’n zestig kilometer lang. Op 14 december 1990 werden ze, tijdens de slotmanifestatie van het 950-jarig bestaan van de stad, onthuld.

N

De zevende letter werd toegekend aan de Amerikaanse danser en choreograaf William Forsythe. Ook kreeg hij Erato, de muze van de zangkunst en het levenslied toebedeeld. Forsythe ontwierp aan de Noorddijkerweg, bij Oosterhogebrug, een subtiel landartproject. In een rechte lijn van circa 400 meter plaatste hij wilgen langs een hiervoor gegraven gracht. Deze wilgen zijn met een kort stuk metaaldraad verbonden aan pijlers in de gracht, waardoor ze tijdens hun groeiproces kromgetrokken worden en hun kruinen zich gaandeweg weerspiegelen in het water. Uiteindelijk moet er een tunnel van groen ontstaan. Op deze manier gebruikt Forsythe de bomen bijna als dansende lichamen, in een zich zeer langzaam ontvouwende organische dans.

Forsythe liet zich voor zijn ontwerp niet alleen inspireren door zijn achtergrond als danser en choreograaf, maar ook door de Groninger geschiedenis. Scheepsbouwers gebruikten de door hem gebruikte techniek vroeger namelijk om spanten de juiste kromming te geven.

Lees meer

logo logo logo

Platform GRAS en het CBK Groningen bieden u deze website aan. Met dank aan de Gemeente Groningen.
Colofon | Proclaimer