Platform GRAS CBK presenteren

STAAT IN GRONINGEN

Kunst en architectuur in Stad

vergroot

Secret lives in a public body

  • Door: Natalja Oosterbaan
  • In: Straatmagazine De Riepe
  • Plaats en datum van uitgave: Groningen

In de parkeergarage aan de Westerhaven kun je het genoegen hebben een sculptuur van kunstenaar, dichter en graficus Henk Visch tegen te komen. Het draagt de poëtische naam Secret lives in a public body.

Visch heeft uit brons een anderhalve meter hoge mansfiguur opgetrokken, die een kruiphouding heeft en op zijn knieën en handen steunt. Van voren kun je tussen zijn gespreide armen doorkijken. Het gezicht van de man lijkt een beetje vervormd; zijn voorhoofd is lang en plat en onder zijn heldere ogen en scherpe neus is geen mond te zien. De nek van de man lijkt in een korset gevangen. Hij kijkt voor zich uit, naar de grond, maar zijn blik is afwezig, leeg zelfs bijna. Het beeld lijkt gevangen in een verstilde beweging. Het is massief, maar ondanks zijn zwaarte steunt het slechts op vingertoppen en raakt het maar heel licht de grond. Het vormt een opmerkelijk beeld tussen de auto’s en in de betonnen parkeergarage.

De naam Secret lives in a public body, oftewel geheime levens in een publiek lichaam, roept veel vragen op. Sowieso kun je de zin op verschillende manieren lezen. Gaat het om geheime levens die zich in een publiek lichaam bevinden, of om een geheim dat zelf in een publiek lichaam leeft? En waaraan refereert Visch dan met die ‘geheime levens’ of dat geheim, en met ‘een publiek lichaam’? Henk Visch voorziet zijn beelden meestal van dergelijke poëtische, meerduidige en soms zelfs cryptische titels. Hiermee drukt hij zich zowel in beeld als in taal uit en gebruikt hij beide als metaforen die elkaar aanvullen en versterken.

Het werk van Henk Visch heeft over het algemeen niet één duidelijk achterliggend thema. Visch probeert een breed scala aan indrukken, gedachtes en opvattingen over de wereld om hem heen te verbeelden. Hij heeft een grote verwondering en waardering hiervoor en probeert met zijn beelden metaforen voor de ‘realiteit van ervaringen’ te maken. Zelf zei Visch hierover dat hij met zijn sculpturen wilde berichten ‘over mijn aanwezigheid in de wereld’.

De vraag die me het meeste bezighoudt bij het zien van dit beeld is hoe Visch het ‘verborgene in de openbaarheid’ heeft geprobeerd te verbeelden. Van voren bekeken doet het me denken aan de Sfinx van Gizeh. Deze Sfinx verenigt verborgenheid en openbaarheid. Het is een publiek gebouw, waar jaarlijks massa’s toeristen op afkomen en dat ruim 4000 jaar geleden waarschijnlijk ook al veel mensen trok, maar met de mummie van de farao die erin ter ruste is gelegd en de vele schatten die met hem begraven zijn herbergt het ook een verborgen leven.

Met zijn beeld en diens titel weet Visch bij de toeschouwer allerlei associaties op te roepen. Ik denk bij Secret lives in a public body ook aan geheime levens van individuen. Aan affaires en vluchtige contacten in een parkeergarage (als publiek orgaan). Aan hoe mensen naar de buitenwereld toe een bepaald beeld van zichzelf creëren. Of aan een mysterieus wezen dat in het beeld zelf schuilgaat. Ondanks de ogenschijnlijke eenvoud van het beeld, heeft het in combinatie met de titel en de ruimte waarin het staat een mate van mysterie en ondoorgrondelijkheid. De kracht van dit werk van Henk Visch is dat het voor iedereen die zich erin wenst te verdiepen een eigen betekenis kan krijgen. Zodoende maakt elke toeschouwer het werk opnieuw af. Visch zei hier zelf over: ‘Het kunstwerk beschikt slechts over één aspect van het kijken, namelijk het gezien worden. Zijn zichtbaarheid is zijn sterkste eigenschap en alleen voor dit doel werd het gemaakt.’

Lees meer

logo logo logo

Platform GRAS en het CBK Groningen bieden u deze website aan. Met dank aan de Gemeente Groningen.
Colofon | Proclaimer