Platform GRAS CBK presenteren

STAAT IN GRONINGEN

Kunst en architectuur in Stad

vergroot

Wladimir de Vries zocht naar de ideale vrouwenvorm

  • Door: Eric Bos
  • In: Nieuwsblad van het Noorden
  • Plaats en datum van uitgave: Groningen, 01-08-2001

Zijn beelden staan overal. Ze zijn zo sterk met hun omgeving vergroeid geraakt, dat ze nauwelijks meer opvallen. Wie vraagt zich nog af wie Blote Bet op de Herebrug in de stad Groningen heeft gemaakt, het Denkstertje aan de Paterswoldseweg, de bronzen Scheepsboeg bij de sluis van het Drentse Loksverlaat? Of het Arp Schnitgermonument in Uithuizen? De Groninger beeldhouwer Wladimir de Vries overleed afgelopen zondag. Hij was 83 jaar en de maker van al die bekende beelden.

Groningen – Het ging al een paar jaar slecht met de beeldhouwer Wladimir de Vries (1917-2001). Na het interview dat wij in 1997 met hem hadden in verband met zijn tachtigste verjaardag, ging het snel bergafwaarts. De Vries leed aan de Ziekte van Alzheimer. Zijn geheugen begon hem ernstig in de steek te laten. “Het was niet meer verantwoord dat hij alleen woonde”, aldus zijn voormalige (tweede) echtgenote Francien Nouwt. Zij zorgde er naar eigen zeggen voor dat De Vries nog zo lang mogelijk contact hield met de wereld. Twee jaar geleden moest hij echter worden opgenomen in een kliniek voor Alzheimerpatiënten in Groningen. Zijn artistieke erfenis is nu ondergebracht bij de Stichting Behoud Beeldende Kunsten Groningen.

Wladimir de Vries is in Groningen, Drenthe en Friesland vooral bekend geworden met zijn opdrachtwerk voor scholen en gebouwen. Zijn bekendste beeld is Landbouw en Veeteelt uit 1953 dat nog steeds op de Herebrug in de stad Groningen prijkt. In de volksmond kreeg het beeld al snel bijnamen, waarvan Blote Bet de bekendste was. Door de tijd heen werd het een dankbaar object voor studentengrappen en voor fatsoensrakkers die zich stoorden aan het jeugdige bloot.

Hendrik Wladimir Albert Ernst de Vries deed zijn opleiding aan de Academie Minerva bij beeldhouwer Willem Valk. Vanaf het moment dat hij post, gericht aan die andere Hendrik de Vries, de dichter/schilder, in de bus kreeg, besloot hij zijn voornaam te wijzigen in Wladimir.

Speelsheid

Als kunstenaar was Wladimir de Vries op zoek naar de ideale vrouwelijk vorm Die zocht hij in zijn jeugdige modellen en die drukte hij uit in de speelsheid en onschuld van zijn vormentaal, zoals dat ook heel duidelijk naar voren komt in het andere bekende stad-Groninger beeld, het bronzen Veulen aan de Rademarkt of bij het Denkstertje (1962) aan de Paterwoldseweg.

De Vries beeldde de vrouw het liefst af als lustprincipe, als mythische godin van de vruchtbaarheid waarin kracht en onverzettelijkheid gepaard gaan met speelsheid en kwetsbaarheid. “Mijn eerste vrouw kon daar niet goed mee overweg”, bekende De Vries tijdens het interview vier jaar geleden. Volgens hem sloeg zij wel eens een beeld stuk als het naar haar mening al te expliciet werd. Zijn tweede vrouw Francien kon daar veel beter mee omgaan, vond hij. Een portret van Francien, waarvan hij gescheiden leefde, stond op zijn ezel en is nooit afgekomen.

Korenaren

De waardering voor het werk van Wladimir de Vries wisselde sterk in de loop van de tijd. Niet alleen zijn eerste echtgenote, ook opdrachtgevers hadden wel een wat moeite met zijn sensuele naakten die immers slechts een gemeentebrug of de ingang van een school moesten markeren. Zelfs de Gemeente Groningen deed een verzoek bij de beeldhouwer de schaamstreek van zijn Blote Bet enigszins aan het oog te onttrekken met enkele trefzeker uitgehakte korenaren over haar buik.

Echt populair werd De Vries niet. Hij hakte zijn sensuele beelden in een te preutse tijd. Na 1960 toen de preutsheid plaatsmaakte voor explicietheid was juist de waardering voor figuratieve beeldhouwkunst verdwenen. Zijn bescheiden houding deed de rest. Veel respect voor het oeuvre van de kunstenaar bestond er bij de overheden niet. Een aantal opdrachtbeelden bleek later zoekgeraakt, andere beelden, in beheer bij gemeentes, liggen te vergaan, zoals bijvoorbeeld in de opslagplaats van Openbare Werken aan de Gotenburgweg in Groningen.

Wladimir de Vries was niet alleen maar schepper van vrouwelijk schoon. Andere onderwerpen, zoals zijn acht ton wegende natuurstenen Wisent uit 1975 in het Noorderplantsoen, stralen een ongekende kracht uit. Een brok oersteen dat door de beeldhouwer onderworpen werd en waarin hij volledig zijn ziel wist te leggen.

Wladimir de Vries wordt in stilte gecremeerd.

Lees meer

logo logo logo

Platform GRAS en het CBK Groningen bieden u deze website aan. Met dank aan de Gemeente Groningen.
Colofon | Proclaimer